Accueil

Choisir votre langue
Kies uw taal
Choose your language

Je débuterai par un aveu. L’abstraction de la pensée me questionne quand je recherche la liaison dans les couples suivants : lettres et poésie, notes de musiques et partitions, couleur et toile, molécule et biologie, atome et physique.

Lorsque je peins ou que je sculpte, j’assemble formes et couleurs dans le désir d’élaborer une pensée, de construire une des innombrables expressions : le chagrin, le désespoir, le doute, la douleur, l’amour, la mort, comme une juxtaposition de symboles.

Les rapports de couleurs insolites sont au service de l’intensité expressive et d’une conception généralement pessimiste de la destinée humaine, mais consciemment ou inconsciemment, j’exprime toujours l’une de mes interrogations, voire l’un des mystères qui m’habitent, plus ou moins incompris.

Comme chacun de nous, je crois, le temps m’interpelle, m’interroge et puis se dérobe. L’instant devient moment mais reste insaisissable sinon dans son oubli. La lumière dément dans sa vibration, la fixité de l’image. Le quotidien par sa répétition est peut-être la seule éternité, un temps qui a peut-être un début mais probablement pas de fin et la pensée n’est souvent qu’une traduction des incertitudes.

Il me reste à espérer, qu’à un moment ou à un autre, vous percevrez un peu, soit vos propres interrogations soit votre mystère personnel au travers d’un tableau ou d’une sculpture en plexiglas que vous trouveriez « interpellant ».

Francine Francine Wurzburger Hubert.

Top page

Ik zal beginnen met een bekentenis. De abstractie van het denken stemt me tot nadenken wanneer ik op zoek ga naar verbanden tussen volgende koppels: brieven en poëzie, muzieknoten en partituren, kleur en doek, moleculen en biologie, atoom en fysica.


Wanneer ik schilder of beeldhouw, verenig ik vormen en kleuren met de bedoeling een gedachte tot stand te brengen, één van de ontelbare uitdrukkingen te bouwen: het verdriet, de wanhoop, de pijn, de liefde, de dood, als ware het een opstapeling van symbolen.


De verhoudingen van ongebruikelijke kleuren staan ten dienste van de expressieve intensiteit en van een hoofdzakelijk pessimistische beschouwing van het menselijk lot, maar bewust of onbewust, wil ik steeds één van mijn min of meer onbegrepen vraagstellingen of één van de mysteries die me bezielen uitdrukken.


Zoals voor iedereen, denk ik dat de tijd me interpelleert, me stemt tot nadenken, om uiteindelijk te ontglippen.
Het ogenblik wordt moment maar blijft ongrijpbaar tenzij in de vergetelheid. Door zijn trillingen loochent het licht, de onbeweeglijkheid van het beeld.


De herhaling van het dagelijkse is waarschijnlijk de enige onsterfelijkheid, een tijd die misschien een begin maar waarschijnlijk nooit een einde kent, en de gedachte is vaak slechts een uitbeelding van dezeonzekerheden,


Er rest me te hopen dat u, op één of ander ogenblik, uw eigen vraagstellingen of geheimzinige eigenheid ietwat zal kunnen ontdekken en dit doorheen een schilderij of een uit plexiglas gehouwen beeld dat u zou beroerend zou vinden.

Francine Francine Wurzburger Hubert.

Top page

I will start with a confession. Abstract thought questions me when I think about the connection between the following pairings: letters and poetry, musical notes and musical scores, colour and canvas, molecules and biology, atoms and physics.

When I paint or when I sculpt, I assemble forms and colours with the intention of elaborating a thought, to create uncountable emotions: grief, despair, doubt, pain, love and death as a juxtaposition of symbols.

The affinity of unusual colours produces intense expression and a generally viewed pessimism toward human destiny, but consciously or subconsciously, I always express one of my profound questions, even one of the deep mysteries that are more or less misunderstood.

Like all human beings time challenges me, questions me, and then escapes me.

An instant becomes a “moment” but remains unconquerable if only as oblivion of memory. Light contradicts its vibration within the frozen image. The repetition of each day is perhaps the only eternity, a time that has a beginning, but probably no end, and thought is often only a translation of uncertainty.

I only hope that from one moment to another you will perceive some of your own questions, or your personal mystery, through one of my paintings or one of my plexiglas sculptures that you might find “intriguing”.

Francine Francine Wurzburger Hubert.

Top page